
|
Wiersze (Horacy) konteksty i nawiązania epoka: starożytność
|
||
|
kontekst literacki
Pieśń XXIV J. Kochanowskiego
poeta powtarza motyw nieśmiertelności uzyskiwanej dzięki sławie własnej twórczości
Testament mój J. Słowackiego
poezja to siła, która oddziałuje na serca i umysły odbiorców nawet po śmierci poety i sprawia, że przekazywane przez niego idee trwają
Do losu J. Tuwima
wiersz jest po części polemiką z Horacym – poeta zgadza się, że dar tworzenia jest szczęściem, ale nie daje mu on poczucia nieśmiertelności
Evviva l’arte! K. Przerwy-Tetmajera
doczesne życie poety jest nic niewarte, jest on pogardzany i nierozumiany, ale wartość jego twórczości nadaje mu znaczenie i sprawia, że czuje się on nieśmiertelny
Padlina Ch. Baudelaire’a
w obliczu nieuchronnej zagłady ciała jedyną nieśmiertelnością dla poety jest jego poezja
kontekst filozoficzny
epikureizm
epikureizm jako prąd filozoficzny wywarł ogromny wpływ na sztukę i kulturę, promując radowanie się przyjemnościami życia – nawiązywano do niego m.in. w Renesansie
stoicyzm
stoicyzm jako postawa spokojnego przyjmowania zarówno radości, jak i smutków wywarł bardzo duży wpływ na filozofię i sztukę europejską, a jego echa widoczne są w twórczości pisarzy klasycyzujących do współczesności (frazeologizm „stoicki spokój”)
|
||