w Wielkiej Improwizacji Konrad – kierując się natchnieniem i duchem poezji – wyzywa na pojedynek samego Boga, pragnąc rządu dusz i wierząc, że jako poeta posiada boską moc tworzenia

rozczarowanie poety życiem oraz tym, że talent poetycki zamiast szczęścia przyniósł mu smutek i naraził na ludzkie drwiny

poezja jest siłą fatalną, która nie przynosi poecie żadnych korzyści (tylko czoło zdobi), jednak po jego śmierci jej potężna, niewidzialna moc będzie wpływać na naród i doskonalić go duchowo do dalszej walki o wolność

w epoce Romantyzmu poeta uznawany był za jednostkę wybitną, wieszcza, pełniącego ważną rolę w życiu narodu, często samotną, wyobcowaną i zbuntowaną przeciw światu