przyroda oddająca pesymistyczny, dekadencki nastrój wiersza – świat smutny, ponury, pełen nieszczęść, samotności i ludzkich tragedii, w którym jest tyle zła, że nawet szatan nad nim płacze

wielu twórców-dekadentów żyło zgodnie ze swoimi poglądami i założeniami artystycznymi, łamali normy społeczne, wywoływali skandale obyczajowe, popadali w alkoholizm, narkomanię, przestępczość, niektórzy ostatecznie popełniali samobójstwa; tacy dekadenci to np. S. Przybyszewski, K. Przerwa-Tetmajer, za granicą Ch. Baudelaire czy P. Verlain