Karol Wielki król Franków jako ideał władcy walczącego z poganami oraz jego najdzielniejszy rycerz Roland, który ginie z honorem na polu walki, wypełniając przyrzeczenie dane królowi; Kronika polska podobnie jak Pieśń o Rolandzie jest przykładem literatury parenetycznej, czyli gatunku propagującego określone wzorce postaw i postępowania oraz typy bohaterów – przedstawicieli konkretnych stanów społecznych

przegląd książąt piastowskich władających na Śląsku (oraz biskupów wrocławskich) od czasów legendarnych po wieki XIV i XV, pokazujący przykłady dobrego postępowania i ganiący złe uczynki władców (aspekt moralizatorski)

dzieje Polski od czasów pradawnych po rok 1202 spisane na zlecenie księcia Kazimierza II Sprawiedliwego; autor często przeinacza fakty, przeplata je legendami i wątkami starożytnymi, jego spojrzenie na wydarzenia jest subiektywne i nacechowane emocjami (to druga polska kronika – powstała na przełomie XII i XIII w.)

pierwsza polska kronika, którą można uznać za dzieło historyczne, ponieważ autor korzystał z materiałów źródłowych, przekazy ustne i legendy traktując jako uzupełnienie; dzieło opisuje dzieje od czasów legendarnych po rok 1480; Długosz podobnie jak Gall Anonim pisał kronikę na zlecenie władcy, Kazimierza Jagiellończyka (a więc nieobiektywnie); z kroniki Długosza korzystał m.in. Sienkiewicz, pisząc Krzyżaków