dramat przedstawia sytuację przed wybuchem wojny trojańskiej, kiedy przedstawiciele władz trojańskich (Priam, Parys, Antenor, Iketaon) dyskutują, czy należy spełnić żądania posłów greckich i oddać Helenę – zapada decyzja, że nie, w związku z czym należy rozpocząć przygotowania do wojny

wprowadzenie postaci bogów greckich, którzy podobnie jak w Iliadzie biorą udział w powstaniu, opowiadają się po różnych stronach konfliktu i wpływają na zachowania oraz postawy ludzi

zestawienie obrazu spalonej Troi z ruinami Warszawy po powstaniu warszawskim – historia się powtarza, a sztuka nie jest w stanie oddać dramatu rzeczywistości

monolog Kasandry patrzącej na ruiny spalonej Troi – skarga wieszczki, że nikt jej nigdy nie wierzył i choć znowu miała rację, to nie daje jej żadnej satysfakcji, bo teraz jest samotna i nieszczęśliwa, a mimo swojego daru nie mogła nikogo uratować

prąd filozoficzny twierdzący, że los człowieka jest bezsensowny i nie zależy od niego samego, człowiek nie ma wpływu na to, co go spotka – a jednak należy wobec niego wykazywać heroizm i z odwagą walczyć z przeciwnościami, kierując się wyższymi wartościami, gdyż tylko tak można nadać życiu jakieś znaczenie

Helena trojańska reż. J.K. Harrison (2003), Troja reż. W. Petersen (2004) – współczesne filmowe ekranizacje Iliady, pokazujące niegasnącą popularność mitologicznej historii Troi