Warszawa jako dynamicznie rozwijające się miasto (luksusowe hotele i kamienice, w których mieszkają ludzie zamożni), a z drugiej strony siedlisko nędzarzy mieszkających w katastrofalnych warunkach bytowych i higienicznych

miasto-moloch, osnute czarnym dymem fabrycznych kominów, gdzie robotnicy są bezwzględnie wykorzystywani, pracując cały dzień za głodową stawkę

podmiot liryczny zachwyca się miejskim pędem i zgiełkiem ulicy podczas majowej przejażdżki tramwajem przez pełne życia miasto

poeci Dwudziestolecia międzywojennego (w tym również skamandryci), m.in. Julian Przyboś, Tadeusz Peiper, Julian Tuwim poruszali w swoich wierszach temat miasta jako wspaniałego wykwitu cywilizacji i synonimu postępu