wiersz, w którym Wencel zwraca się do Jana Lechonia (który w Dwudziestoleciu międzywojennym postulował odrzucenie przez poezję tematów związanych z historią i tradycją) i twierdzi, że takie postępowanie doprowadziło do trafienia Polski pod władzę komunistów i że tylko świadomość narodowa jest gwarantem niepodległości, a poezja powinna ją krzewić i wzmacniać

Konrad uważa się za poetę wyjątkowego, natchnionego przez Boga, wieszcza mogącego, dzięki sile swojego talentu, prowadzić naród

Halban dzięki swojej poezji przekazuje historię zniewolonej Litwy, rozbudza patriotyzm w Konradzie i nie pozwala, by prawda została zapomniana

hasło popularne w Młodej Polsce, oznaczające, że sztuka powinna wyzbyć się jakiejkolwiek roli służebnej wobec społeczeństwa, jej zadaniem nie jest przekazywanie żadnych idei czy wartości, lecz jedynie tworzenie piękna